ΠΟΣΣΑΣΔΙΑ: Χαστούκι στους ασθενείς με διαβήτη οι νέες ρυθμίσεις του ΕΚΠΥ
Την έντονη αντίδραση των ασθενών με σακχαρώδη διαβήτη έχει προκαλέσει το πρόσφατο ΦΕΚ Β’ 5395/09-10-2025, που εισάγει αλλαγές στον Ενιαίο Κανονισμό Παροχών Υγείας (ΕΚΠΥ) σχετικά με το αναλώσιμο διαβητολογικό υλικό. Σύμφωνα με την Πανελλήνια Ομοσπονδία Σωματείων – Συλλόγων Ατόμων με Σακχαρώδη Διαβήτη (Π.Ο.Σ.Σ.Α.Σ.ΔΙΑ.), οι ρυθμίσεις αυτές υιοθετήθηκαν χωρίς ουσιαστικό διάλογο με τους εκπροσώπους των ασθενών και τους κλινικούς ιατρούς, θέτοντας σε κίνδυνο την ασφάλεια των ασθενών και τη σωστή ρύθμιση της νόσου. Η Ομοσπονδία κάνει λόγο για «εγκληματική απόφαση» και ζητά την άμεση ανάκληση των διατάξεων.
Τι αλλάζει με το νέο ΦΕΚ
Το ΦΕΚ Β’ 5395/09-10-2025 εισάγει μια σειρά από σημαντικές αλλαγές στον ΕΚΠΥ του ΕΟΠΥΥ, που επηρεάζουν άμεσα τα άτομα με σακχαρώδη διαβήτη.
Η πρώτη και πιο ουσιαστική αλλαγή αφορά στη διακοπή της αποζημίωσης ενός κουτιού ταινιών μέτρησης γλυκόζης ανά μήνα για όσους χρησιμοποιούν συστήματα συνεχούς καταγραφής γλυκόζης (CGM). Σύμφωνα με τις νέες ρυθμίσεις, οι ασθενείς που διαθέτουν αισθητήρες παρακολούθησης του σακχάρου δεν θα λαμβάνουν επιπλέον ταινίες μέτρησης, καθώς θεωρείται ότι η τεχνολογία καλύπτει πλήρως τις ανάγκες τους.
Η Π.Ο.Σ.Σ.Α.Σ.ΔΙΑ. χαρακτηρίζει τη ρύθμιση αυτή «κλινικό σφάλμα», επισημαίνοντας ότι κανένα σύστημα CGM δεν είναι απόλυτα ακριβές. Οι ταινίες μέτρησης παραμένουν απαραίτητες για την επιβεβαίωση των ενδείξεων του αισθητήρα σε κρίσιμες στιγμές, ώστε να αποφεύγονται επικίνδυνες αποκλίσεις, υπογλυκαιμίες ή υπεργλυκαιμίες. Η Ομοσπονδία προειδοποιεί ότι η κατάργηση της αποζημίωσης θα οδηγήσει πολλούς ασθενείς είτε σε μη ασφαλή αυτορρύθμιση είτε σε ιδιωτική αγορά των απαραίτητων αναλωσίμων.
Μια δεύτερη σημαντική αλλαγή αφορά τη διάρκεια ζωής των αντλιών ινσουλίνης, η οποία ορίζεται πλέον στα πέντε έτη (60 μήνες). Αυτό σημαίνει ότι ο ασθενής δεν θα μπορεί να αντικαταστήσει τη συσκευή του νωρίτερα, ακόμη και αν παρουσιάσει βλάβη ή αν η τεχνολογία έχει προχωρήσει. Η Π.Ο.Σ.Σ.Α.Σ.ΔΙΑ. κάνει λόγο για το «ψέμα της πενταετίας», σημειώνοντας ότι η ρύθμιση αυτή αγνοεί τις πραγματικές ανάγκες των χρηστών, οι οποίοι συχνά χρειάζονται πιο ευέλικτο πλαίσιο αντικατάστασης λόγω φθοράς ή νέων τεχνολογικών δυνατοτήτων.
Παράλληλα, το νέο πλαίσιο θεσπίζει ανώτατη μηνιαία δαπάνη ύψους 467 ευρώ για τη συσκευή και τα αναλώσιμα της αντλίας ινσουλίνης. Κατά την Ομοσπονδία, το μέτρο αυτό οδηγεί σε υπερ-αποζημίωση των παλαιών αντλιών, καθώς σε βάθος πενταετίας το συνολικό κόστος φτάνει τα 7.920 ευρώ, έναντι 4.200 ευρώ που ίσχυαν έως σήμερα. Το αποτέλεσμα, όπως υποστηρίζει, είναι να δημιουργείται «μαύρη τρύπα» στα οικονομικά του ΕΟΠΥΥ, χωρίς αντίστοιχη βελτίωση των παρεχόμενων υπηρεσιών.
Τέλος, η Π.Ο.Σ.Σ.Α.Σ.ΔΙΑ. εκφράζει σοβαρές επιφυλάξεις για τα δημοσιονομικά κίνητρα πίσω από τις αλλαγές, αφήνοντας να εννοηθεί ότι τα κονδύλια που αφαιρέθηκαν από την αποζημίωση των ταινιών μέτρησης μεταφέρθηκαν αλλού — και συγκεκριμένα στη νέα πάγια αμοιβή 3 ευρώ που προβλέπεται για κάθε παράδοση Φαρμάκων Υψηλού Κόστους (ΦΥΚ) από τις φαρμακαποθήκες στα ιδιωτικά φαρμακεία. Η ρύθμιση αυτή περιλαμβάνεται στο υπό διαβούλευση σχέδιο νόμου του Υπουργείου Υγείας για την «Ενίσχυση της Δημόσιας Υγείας και την αναβάθμιση των Υπηρεσιών Υγείας», για το οποίο η Ομοσπονδία έχει ζητήσει αίτημα ακρόασης στη Βουλή.
Οι προτάσεις της ΠΟΣΣΑΣΔΙΑ
Με ιδιαίτερα αυστηρή γλώσσα η Ομοσπονδία καταγγέλλει το νέο ΦΕΚ, χαρακτηρίζοντάς το «χαστούκι για τα άτομα με διαβήτη» και «εγκληματική απόφαση που θέτει την ασφάλεια των ασθενών στο κόκκινο». Όπως υποστηρίζει, οι νέες ρυθμίσεις του ΕΚΠΥ υιοθετήθηκαν χωρίς διάλογο με τους εκπροσώπους των ασθενών και τους κλινικούς ιατρούς, αποδεικνύοντας —όπως αναφέρει— την πλήρη αδιαφορία της Πολιτείας για τις πραγματικές ανάγκες των πασχόντων.
Η Π.Ο.Σ.Σ.Α.Σ.ΔΙΑ. τονίζει ότι η διαχείριση του διαβήτη δεν μπορεί να καθορίζεται με δημοσιονομικά κριτήρια, καθώς η ακριβής και συνεχής μέτρηση του σακχάρου αποτελεί προϋπόθεση επιβίωσης. Παράλληλα, αφήνει αιχμές για προχειρότητα στον σχεδιασμό των παροχών, επισημαίνοντας ότι «η Διοίκηση επιλέγει τη δημοσιονομική εξοικονόμηση έναντι της κλινικής ασφάλειας». Αναδεικνύοντας τα προβλήματα που δημιουργούνται, η Ομοσπονδία θέτει πέντε συγκεκριμένα αιτήματα προς το Υπουργείο Υγείας και τον ΕΟΠΥΥ:
- Άμεση ανατροπή του παραρτήματος «Διαβητολογικού Υλικού» του ΦΕΚ.
- Ουσιαστική συμμετοχή της Π.Ο.Σ.Σ.Α.Σ.ΔΙΑ. στη διαμόρφωση των παραρτημάτων του ΕΚΠΥ που αφορούν τα άτομα με σακχαρώδη διαβήτη.
- Πλήρη επαναφορά της αποζημίωσης των ταινιών μέτρησης για όλους τους πάσχοντες.
- Άμεση ένταξη των συστημάτων συνεχούς καταγραφής (CGM) για τα ινσουλινοθεραπευόμενα άτομα με διαβήτη τύπου 2.
- Αναθεώρηση της ανώτατης μηνιαίας δαπάνης και επανεξέταση της πάγιας πενταετούς αποζημίωσης των αντλιών ινσουλίνης.
Η Ομοσπονδία καλεί τη Διοικήτρια του ΕΟΠΥΥ, κα Θεανώ Καρποδίνη, να ανακαλέσει τις νέες ρυθμίσεις, υπογραμμίζοντας ότι πρόκειται για αποφάσεις που υποβαθμίζουν επικίνδυνα την περίθαλψη των ατόμων με σακχαρώδη διαβήτη και θέτουν σε κίνδυνο την ασφάλεια των πασχόντων. Τονίζει ότι η ποιότητα ζωής και η ασφάλεια των ανθρώπων με διαβήτη είναι αδιαπραγμάτευτες, υπενθυμίζοντας πως η υγεία αποτελεί θεμελιώδες δικαίωμα όλων — ζήτημα ζωής και αξιοπρέπειας που δεν μπορεί να υπονομεύεται από άγνοια των κλινικών αναγκών ή από οικονομικά καθοδηγούμενες αποφάσεις.
Ανάγκη για διάλογο και ασφάλεια στη φροντίδα
Οι αλλαγές που επηρεάζουν άμεσα την καθημερινότητα των χρονίως πασχόντων απαιτούν πάντα προσεκτική στάθμιση και διάλογο με όσους βιώνουν τις συνέπειες στην πράξη. Οι νέες ρυθμίσεις του ΕΚΠΥ αλλάζουν ριζικά την πραγματικότητα των ανθρώπων με διαβήτη, αφαιρώντας κρίσιμα εργαλεία για την ασφαλή ρύθμιση της νόσου.
Η κατάργηση της αποζημίωσης των ταινιών μέτρησης για όσους χρησιμοποιούν CGM και ο αυστηρός καθορισμός της «πενταετίας» στις αντλίες ινσουλίνης δημιουργούν συνθήκες ανασφάλειας και πρόσθετης οικονομικής επιβάρυνσης για τους ασθενείς. Κάθε απόφαση που επηρεάζει τον καθημερινό έλεγχο του σακχάρου μεταφράζεται σε αβεβαιότητα και μεγαλύτερο βάρος για τους ίδιους και τις οικογένειές τους.
Η διασφάλιση της πρόσβασης στα απαραίτητα αναλώσιμα και στις σύγχρονες τεχνολογίες δεν αποτελεί προνόμιο, αλλά θεμελιώδη προϋπόθεση ασφάλειας και αξιοπρέπειας. Ο σακχαρώδης διαβήτης είναι μια πάθηση που βασίζεται στην αυτορρύθμιση, στη συνεχή μέτρηση και στην ακρίβεια — στοιχεία που δεν μπορούν να εξισορροπηθούν με λογιστικές παραμέτρους. Συνεπώς ο διάλογος μεταξύ Πολιτείας, γιατρών και ασθενών είναι ο μόνος δρόμος για αποφάσεις που θα συνδυάζουν τον εξορθολογισμό με την ανθρώπινη διάσταση της φροντίδας.









































